Een nieuw park

Het duurde tot 26 april 1814 voordat Deventer bevrijd werd door kozakken, Russische soldaten. In de winter van 1813-1814 was de gracht dichtgevroren. Tijdens de bezetting vluchtten veel Franse soldaten over het ijs de stad uit. Toch duurde de bezetting nog ongeveer zes maanden.

Nadat ook Deventer eindelijk bevrijd is van het juk der Fransen, verleent prins Willem van Oranje in 1815 toestemming aan Deventer om, op eigen risico van afbraak, weer hoven en wandelingen aan te leggen op De Worp. Het risico van afbraak betekent dat er in geval van oorlog weer een ruim schootsveld vanuit de stad moet zijn. In 1814 is Deventer namelijk bij wet een 'vestingstad' geworden.

Voor het ontwerp vraagt Deventer Albertus van Leusen senior. Van Leusen ontwerpt een voor die tijd zeer modern plan. Bij de meeste burgers roept dit plan veel weerstand op. Zij willen hun Sterrebos met linden terug. Het slingerende lanenplan met allerlei vreemde bomen en bloemen, gebaseerd op de Engelse landschapsstijl, is niet het plan dat de burgers voor ogen hebben.
Inspraak kent men echter nog niet en dus blijven er uiteindelijk slechts twee rechte lanen bestaan: de Lange Laan en de Avenue. De gemeente beplant deze lanen wel weer met linden. In 1816 voert de gemeente het plan uit.

Het nieuwe Worp plantsoen kent een turbulente start. Al vier jaar na de aanleg vernielt een zware ijsgang in 1820 een groot deel van de jonge aanplant. In 1821 plant Deventer het park opnieuw in. De stad vult het park aan met honderdvijftig bomen. In 1822 verleent het Departement van Oorlog een vergunning voor de aanplant van 550 populieren. Dit alles gebeurt om het plantsoen in de toekomst te beschermen tegen herhaling van de vernieling.
Van deze populieren is tegenwoordig nog 1 exemplaar weer te vinden op de seizoenscamping. Het gaat hier om de Populus x canadensis 'Marilandica'. Deze boom is opgenomen in het Landelijk register Monumentale bomen.

Veranderingen in het park
In de daaropvolgende jaren voegt men aan het oorspronkelijke park het nodige toe. Maar ook verdwijnen er dingen uit het park.
Tussen 1850 en 1860 brengt de gemeente een muziekkoepel, een kiosk en struik- en bloembeplantingen aan in het park. Na een groei van dertig jaar kapt zij bomen om de overblijvende bomen meer ruimte te bieden. Langs beide rechte lanen vervangt de gemeente in 1852 de populieren weer door linden. Deze passen beter bij de verhoogde status die men aan het park toekent.
Deze status uit zich als de Deventer sociëteit in 1865 officieel De Buitensociëteit sticht. De sociëteit koopt de voormalige herberg de Dood aan het eind van de Avenue en laat dit gebouw in 1880 geheel vernieuwen. Tegenwoordig vinden we in dit imposante gebouw 'Sociëteit en Bowlingcentrum De Worp'. Ook het pand, dat tegenwoordig bekend staat als het IJsselhotel, dateert van deze tijd.

De dijk
Door de ligging in de uiterwaarden heeft het IJsselwater altijd min of meer vrij spel gehad in De Worp, maar tot op zekere hoogte ook in de Hoven. Na 1900 bouwt de stad daar in plaats van tuinhuisjes, meer en meer huizen voor permanente bewoning. Als in er in 1929 weer een overstroming plaatsvindt waarbij zelfs de verhoogde huizen op de Hoven onderlopen, besluit Deventer tot het aanleggen van een 'waterkeerende kade'. De gemeente legt in 1932 deze dijk aan langs De Worp. Hiermee verdwijnt het open doorzicht door het park en over de IJssel. Ook leidt dit tot een enorme bouwgolf in de Hoven.
Na aanleiding van de overstromingen van de grote rivieren in '94-'95 is de dijk in 1995 via een versnelde procedure versterkt. Hierdoor verdwijnt een klein deel van het park en ontstaat de huidige omvang.