WeblogSchreeuwende Dodenherdenking

Als nieuwe bewoner van Deventer vind ik dat ik me moet inburgeren. De dodenherdenking afgelopen dinsdag, was daarvoor een uitstekend begin.

Daarnaast volg ik dodenherdenkingen op de voet. Het liefst zou ik ze overal lopen. Tegelijk.

Verzamelen op de Brink. Bruine hemdjes van jonge padvinders, zwarte lange jassen van grijze mannen. En gelukkig veel kleurige bloemen.

Dan de pas erin, door de Keijzerstraat en verder. We liepen hard. Alsof we een stel Canadezen waren die nog een heel eind te marcheren hadden. Of een stel Duitsers die heel hard naar huis wilden lopen.

Kiest u maar uit.

Op het Grote Kerkhof aangekomen was ik moe. En dan nog een tijd staan. Stil...reflectie. Ik hoorde alle schreeuwen van de overledenen.

Hartskreten, doodswensen, angstscheten en laatste zuchten.

Toen ik thuis kwam en radio 1 aanzette vroeg ik me opeens af of die man in Amsterdam ook al die schreeuwen van de overledenen had gehoord.

Wellicht was juist zijn schreeuw die van al de overledenen.